"Bo ja teraz jestem dużą siostrą!"

Róża ciężko przeżyła mój długi pobyt w szpitalu. Była bardzo dzielna, nie płakała, ale była rozbita, czasem marudziła, tęskniła po prostu, w dodatku była mocno przeziębiona, więc przedszkole odpadło na 2 tygodnie. Odwiedzała nas, trzymała Lilusię na rękach, mówiła: "Jaka ona słodziutka!". Była smutna, gdy mała leżała pod kroplówką z wenflonem w maleńkiej rączce- patrzyliśmy sobie na nią przez szybę przytuleni w trójkę (tacie i siostrze nie wolno było wchodzić do pokoju noworodków- jasna sprawa). W sobotę przyszła do mnie do szpitala, z bombonierką i wielkim, przepięknym, wiosennym bukietem kwiatów dla pań położnych, ze słowami na ustach: "Dzisiaj zabieramy Cię do domu!!!". Była szczęśliwa, stęskniona i okazywała to na każdym kroku. Jest zachwycona małą, mówi, że ją bardzo kocha, ale nie ma co się oszukiwać: troszkę jej ten szkrab "przeszkadza". Gdy karmię Lili, ona oczywiście zwraca uwagę na siebie. Ja staram się wymyślać jej wtedy jakąś zabawę: np. zgadywanki, opowiadanie bajek, czytanie, układanie puzzli- coś w czym mogę uczestniczyć, ale nie muszę odryważ dzieciątka od jedzenia. Ona jednak przekornie, bez złości mówi: "Może nie chcesz już maleńka pić?" i delikatnie próbuje odwrócić główkę małej od piersi. Traktuje ją trochę jak zabawkę, lalkę. Chce ją brać na ręce, głaskać akurat wtedy gdy mała śpi i nie ma ochoty na dotykańsko, całuje po główce, nosku, oczkach, policzkach gdy mała je, co Lilę rozprasza i denerwuje. My tłumaczymy, nie krzyczymy, nie uciszamy- dobrze, że tatuś jeszcze tydzień jest z nami! Z nim jest dużo, dużo łatwiej. Teraz młoda poszła do przedszkola, a dziś wieczorem położy się po raz pierwszy na swoim nowym, piętrowym łóżku!!!

Lila się budzi. Idę zmieniać pieluszkę, pokarmić i poprzytulać mojego maluszka :)